عاشورا و كربلا نماد عصيان ِ مظلوم عليه ظالمه و هيچ ربطي به دين و مذهب هم نداره ولي  يه سري چيزا رو  تو  صدا و سيما انقدر تكرار ميكنن كه بي‌ارزش ميشن . به نظر من قيام ِ عاشورا واقعاً پتانسيل اينو داره كه جهاني بشه چون همه جا قيام عليه ظلم مقدسه ، همه جا آزادگي شرافت داره …

براي ِ عاشوراي هزار و جهارصد سال پيش گريه مي‌كنيم ولي عاشوراي ِ هشتاد و هشت يادمون رفته . كاش لااقل شعور داشته باشيم و  به حال ِ خود ِ دربند ِ  ترسوي بي‌شرف‌مون گريه كنيم ….

خلاصه اينكه خوبم و خوبم و خوبم و همه چيز لذت بخش شده . هوا ، درختا ، برگاي زرد ِ خيس كه زير پا خش خش نمي‌كنن، آسفالت كوچمون و كفپوش زمين بازي ِ‌بچه ها، همه چي  !

حيف كه ما در قلب تهران ، به سبك روستا زندگي ميكنيم و با فاميل‌‌ به صورت قبيله‌اي در يك محلّ‌ايم و بيشتر همسايه‌ها فاميل ِ دوست نداشتني‌اند ، وگرنه صبحا  دور ِ پارك به صورت ِ خرانه؛ چهار نعل مي‌دويدم !!!

هوا خوبه مخاطب خاص … بوس ِ خيابوني ميچسبه ! D:

( چه پست خز و خيلي نوشتما !!!)

حتي بعضي وقتا بوس ِ شب بخير هم نميده !

تنه زد بهم يارو، بخشيدم/ درد ِ پاي شكسته / سرده / بايد ياد بگيرم ؛ مجبورم. /دستام سرده / نيس/

دختره مستاصله / به من چه / منم هستم كه / رد ميشم /اشكام نميريزه/ اشك نيس ، خشمه /

پام درد ميكنه / فقط يه جا بشينم/ جا هست، من نيستم / سپيد سياه / برم ؟ نرم؟ / باز تنها / ميرم/

كافه شلوغ نيست / اصلاً هيشكي نيست / من هستم / من خودآزارم/

كدوم تلخ‌تره ؟ / اسپرسوي زهرمار كه شيرين نميشه /ندارمش/ اسمس ِ بي جواب / جواب نمياد ؟جواب نميده؟ / جواب نميده . خب صندليش خاليه /

جلوي در وايستم تا ابد / بوسه‌ي پيشوني نمياد …

اولين بار چارراه وصال بود / نيست حالا/

روزنامه فروش ؛ تجربه بخرم براش ؟! / بخري كه چي بشه ؟ / ديگه خودش داره حتما /

ئه ! باز از اينا كه صداي آب ميده ! / خودمون ميخريم …/ نخريديم / ميخريم؟ / بارون مياد / همه جا صدا آب مياد / برو چارده فروردين لعنتي/

نافرماني ِ مدني / يه روز تو چارراه ماشين ميزنه بهمون مي‌ميريم / نَزَد / زنده ايم / يه روز به دلم زد/ امروز به سرم زد/ چرت ميگم چقدر/

دخترخاله : تولدت مباااااااارك گلم 

من : مرررسي  :)

+ وقتي يادم افتاد تولدته دلم هُري ريخت …آخ که چقدر خاله ام خوشحال شد بعد 3 تا شهید تو به دنیا اومدی !!!!!!!!!!!

- :)

+ پله مخفی یادته ؟؟؟؟

- نه !‌ پله مخفي چيه ؟!

+ خونه‌ي ری يه سري پله‌ داشت (خونه‌ي قبل از يك سالگيم ) كه مهدی ( پسرخالم) می‌گفت بچه‌های خاله از پله مخفی رفتند پیش خدا … نو نرفتي پيش خدا !

.

.

.

انگار از اون اول با هم مشكل داشتيم … من و خدا !

روابط ِ وسیع ِکم عمق یا عمیق ِکم وُسع !؟

هی دارم و میخونم و بهش می‌خندم. دقیقاً برای ِ یکسال ِ پیش‌ه ! نه اینکه به نظرم چرت و مسخره بیادا ، اتفاقاً جزو پست‌هایی که عین ِ‌ حقیقته .

پارسال نوشتم :

بعضی‌ها هستند که از روز ِ اول ِ رابطه‌ی هر چقدر سطحی ، مال ِ هم میشن . آینده‌شون به هم گره می‌خوره . قرار میذارن با هم فلان کار رو بکنن ، با هم فلان جا برن … تو خیالات با هم دکوراسیون ِ اتاق‌خواب و نشیمن و چه میدونم حمام توالت‌شون رو هم میچینن ! من حسرت می‌خورم به این آدم‌‌ها ؛ به این رابطه‌ها .

من بلد نیستم . با همه‌ی خط‌‌ شکنی‌هام یه ترس‌ ِ و احتیاط ِ موروثی ؛ همه‌جا همراهمه . که همش میگه :نکنه …؟نکنه فکر کنه میخوای آویزونش بشی … نکنه بگه دختره بی‌جنبه است … 

هنوزم اعتقادم همینه .اگه شرایط ِ امسالم هم مثل ِ پارسال بود ، هنوز هم این حرفا رو میزدم .خنده‌ام میگیره از اینکه در عرض ِ‌ یکسال چطور زندگی زیر و رو میشه ! هنوزم این ترس‌ها رو دارم . هنوز بعضی وقت‌ها«نکنه»‌ها تو ذهنم  رژه میرن ولی دیگه پررنگ نیستن . بزرگ نیستن . انقدر نیستن که وحشت‌زده‌ام بکنن . با اینکه شرایط جوریه که از دور ترسناک به نظر میاد . سختی‌هاش زیاده . بزرگترها به خاطر سختی‌هاش فقط هشدار میدن و میترسونن … با همه‌ی اینها یه اطمینان قلبی دارم که میگه کارم درسته . دیگه میتونم محکم و بدون ِ ترس بگم :‌دوستت دارم … حالا دیگه دوستت دارم گفتن و شنیدن؛ فقط مستم میکنه … میتونم بدون ِ دغدغه‌ی قضاوت شدن باهاش تخیل کنم و ابر بیاد بالای ِ سرم !

من همون آدم ترسو و محتاطِ پارسالم که فقط شرایطش عوض شده.همون آدم ترسو که فهمیده طرف ِ مقابلش اونقدر بزرگ هست که بتونه رابطه‌اش رو باهاش هم عمیق کنه و هم وسیع . که دیگه آدمی رو داره که پرش کرده از اطمینان … اطمینانی که یهویی و یه شبه نبوده .کلی هزینه و زمان خرجش شده .

من همون آدمم ولی الان دیگه میدونم که کتابخونمون خیلی بزرگه . حتی میدونم توی ِ کشوی ِ عسلی ِ‌ اتاق خوابمون چیه  !!!

نمیدونم اسمش عاشقیه یا نه … حتی نمیدونم کی تیکه‌های این پازلُ دونه به دونه و با دقت چیده ولی اسمش هر چی که هست ، سازنده‌اش هر کی که هست ؛ دمِش گرم !

اجازه دارید که با خوندن ِ خط به خط ِ و کلمه به کلمه‌ی این پست ، بگید : عووووووق !!! :دی

هنوز یه ساعت هم نشده بود که نشسته بودیم . مشغول انجام خلاف‌های سنگینی مثل هندونه خوردن بودیم که چند آقای محترم پلیس ‌ِ پارک تشریف آوردن و میزبان ما رو صدا زدن کردن و بهشون گفتن : چرا یه دختر بین این همه پسر نشسته ؟ جلوه‌ی خوبی نداره که یه دختر ِ محجبه (!) بین شما بشینه . پسرای ِ دیگه که می‌بیننش نگاه بد بهش میکنن . ببین من دوستت دارم که انقدر آروم باهات حرف میزنم ! به دوستای دیگه‌ات هم بگو دوست‌دخترهاشون ُ بیارن ، دوتا دوتا بشینید ولی اینجوری نه !!!

یکی از آقایان محترم پلیس تا موقع خداحافظی کردنمون از جمع وایسادن و مواظبمون بودن که خدای نکرده اتفاقی نیفته . دستشون درد نکنه !!!

سیاست‌های جدیدشون واقعاً تو حلقم !!!

دسته‌بندی شده در: تخلیه روحی !, روزمرگی, زیر ِ پوست شهر ]]> http://spiralmind66.wordpress.com/2011/06/30/group-rape/feed/ 0 spiral mind http://spiralmind66.wordpress.com/2011/05/21/miracle/ http://spiralmind66.wordpress.com/2011/05/21/miracle/#comments Sat, 21 May 2011 12:27:23 +0000 spiral mind http://spiralmind66.wordpress.com/?p=1110 به خواندن ادامه دهید »

روزی روزگاری در این دنیای بی سر و ته ؛ زیر ِ سقفِ‌ همین آسمون ، مهربانی بود که من به او می‌گفتم دوستی بهتر از آب ِ روان …

روزها می‌گذشت و من در شلوغی‌های خودم غرق بودم و او در شلوغی‌‌های ِخودش.ایستاده بود در دوردست‌ها و فقط؛گاهی تنها به هم نگاهی*… نه از این نگاه‌های معمولی، از آنها که ته ِ دلت را قرص میکند که او هست و تا همیشه دوست است .

روزها و ماه‌ها گذشت ، شلوغی‌ها سعی در بلعیدن‌ ِ من داشتند و من از فرط استیصال ؛ تسلیم … و دوست که هنوز “بهتر از آب ِ روان” بود با همان نگاه ِ همیشگی جلوتر آمد شلوغی‌ها را یک به یک کنار زد. جلوتر و جلوتر آمد … نگاه‌های ِ همیشگی‌اش دلم را گرم می‌کرد و چیزی در من می‌جوشاند …من دلم را هم میزدم که آن چیزی که نمی‌دانستم چیست ، سر ریز نکند !

دوست؛ از میان همه‌ی شلوغی ها گذشت ، آنقدر جلو آمد که نگاه‌هایش حواسم را پرت کرد .فراموش کردم دلم را هم بزنم. آن چیزی که نمی‌دانستم چیست سر ربز شد و دستش را گرفتم … عاقبت«دوستت دارم های ِ زندانی»هم خودشان را آزاد کردند و همین شد ؛ اوج رسوایی …

حالا در میان همه‌ی این شلوغی من هستم و اویی که دیگر دوست نیست؛خود ِ خود ِ من است و دیگر هیچ چیز مهم نیست…

مباد آن روزی که انگشت‌های هیس ما را از هر طرف نشانه بگیرند *…

————-

* همه‌ی ستاره‌ها قسمت‌هایی از  شعر «همزاد عاشقان ِ جهان (3) » از قیصر امین‌پور است

دسته‌بندی شده در: این حرفها عاشقانه نیست, تخلیه روحی !, ریلیشن‌شیپ Tagged: قیصر امین‌پور, می‌ترسم از انگشتهای هیس ..., گمان کنم این عشق نیست!, اویی که خود ِ‌خود ِ من است, اعجاز ما همین است, دیگه عقل vs دل نیست ، عقل = دل !!!! ]]>

• چند تا از کتابای خیلی خوبی که امسال خوندم :